Grote zus

Weken zijn voorbij gevlogen en ik ben inmiddels alweer dik 18 weken zwanger. De eerste drie-en-een-halve maand had ik heel weinig energie ’s avonds, voelde ik me na het warm eten de hele avond gammel en kwam er dus weinig uit mijn handen. Ook op log-gebied. Inmiddels heb ik mijn energie overdag en ‘s avonds weer terug – wat dat betreft ben ik weer de oude – maar helaas is mijn rug en bekken niet helemaal blij met al die veranderingen in mijn lichaam. Was ik eerst nog blij dat ik de vermoeidheid vaarwel kon zeggen, nu heb ik snel een vermoeide rug en moet ik oppassen met bukken en tillen. Een verslonsd huishouden met een dikke laag stof op de meubels en wasrekken vol kleren die eerder weer aangetrokken worden, dan dat ze opgevouwn in de kast liggen, dat is niks voor mij. Maar prioriteiten stellen moet ik nu wel.

Mijn buik begint al aardig te groeien en dochterlief is maar wat trots dat ze grote zus wordt. Ze geeft graag kusjes op mijn blote buik En wij zijn er niet minder blij om. Wat heet…! Onze wens voor een broertje of zusje voor Silke was er al een tijd en we begonnen ons er steeds een beetje meer op voor te bereiden dat ze alleen zou blijven. Maar net voor we weer naar het ziekenhuis zouden, om de medische molen in te gaan, was het raak en nu gaat onze tweede kinderwens, als alles goed blijft gaan, toch nog in vervulling. En die warme dagen met een dikke buik, moet ik deze zomer dan maar voor lief nemen. Silke vermaakt zich in ieder geval opperbest!

Hoe mijn moederhart smolt

Moederdag. Het lijkt soms zo commercieel met alle schreeuwende reclames in de etalages en op de tv, maar nu ik zelf moeder ben en op zondagochtend door Silke met een prachtgedicht en zelfgemaakt cadeau verrast werd, hoefde ik mij niet meer af te vragen waar het om draait in het leven… Mijn moederhart smolt! De foto’s spreken voor zich…

Koninginnedag 2012

Koninginnedag 2012, een dag waarop we rondkeken op een vrijmarkt in Fryslân, dochterlief blij maakten met een step van 3,50 en een oranje bloemenketting, diezelfde dochter prachtig geschminkt werd en een tochtje in een treintje maakte (wat ze het jaar ervoor écht niet gedurfd had), we een broodje aten bij Bakker Bart en onderweg ook nog een “ijsje met een rietje” namen, we pake en beppe nog vereerden met een bezoekje in de tuin, compleet met perenijsje en bij gebrek aan zand in de zandbak de tuin tot zandbak doopten, we de dag afsloten met Chinees bij vrienden. Een prachtige dag met een oranje en zonnig randje!

 

Zwanger!

Tijden ontbrak mij de zin om logjes te tikken. ’s Avonds was ik vaak ook te moe en niet fit. De reden moge duidelijk zijn:

Zij blij, wij blij, Poes blij!

Tags

dochter, Mickey, Poes

Het was een grappig beestje, Mickey, maar ook eentje met een gebruiksaanwijzing. Eerst denk je nog: het is een jong beestje, die zijn wat actiever en feller. Maar als het steeds erger wordt, begin je je toch wel achter je oren te krabben.

Poes Miep – die wij overigens vanaf het begin gewoon Poes noemen en een heel zachtaardig karakter heeft – delfde het onderspit. Mickey was namelijk een behoorlijk dominante poes. Geen poes, hond of zelfs mens ging ze uit de weg. En op de dag dat ze gesteriliseerd was, vloog ze ’s avonds alweer als een wilde door de kamer, in het geheel niet gehinderd door haar buikwond.

Ze had ook een obsessie: de haaraccessoires van dochter. Geen haarspeldjes of elastiekje was veilig voor haar. De vitrage overigens ook niet en dat vond ik dan weer minder.

Dochter is gelukkig totaal niet bang voor dieren en blik of bloosde niet als ze een keer een haal kreeg van het beestje. Alleen Poes was minder gelukkig met deze nieuwe huisgenoot. Ze werd regelmatig aangevallen door Mickey en leefde alleen nog maar boven. Uiteindelijk hebben al deze dingen bij elkaar ons doen beslissen dat Mickey maar verhuizen moest. Ze stond nog geen dag op marktplaats of er werd al interesse getoond en al snel werd ze door een stel aardige mensen opgehaald die haar wel een fijn thuis konden bieden. Zij blij, wij blij en misschien nog wel belangrijker Poes blij!